တရားနာတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္တစ္ဦးတည္း အာ႐ုံျပဳႏိုင္႐ုံမွ် အသံတိုးတိုးေလးဖြင့္ၿပီး နာရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နားၾကပ္ေလးနဲ႕ေပါ့။
သမာဓိ နဲ႕ ဉာဏ္ ကလည္း တခါတည္း ပါရတယ္။
သူမ်ားကိုလည္း အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစေတာဘူး။ ကိုယ္လည္းခ်မ္းသာ ပတ္ဝန္းက်င္လည္ဴခ်မ္းသာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။
ခုေတာ့ ဆူညံပြက္ေနတာပဲ။
အဆိုးဆုံးက တရားေခြကို အသံက်ယ္ႀကီးဖြင့္ထားၿပီး ကိုယ္က လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံနဲ႕ ဒုကၡေပးေနတာပဲ။
အေျခခံ လိုက္နာက်င့္သုံးရမည့္ စာရိတၱဝိနည္းသီလေလးမွ် မရွိၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္။
သီလ မဲ့ရင္ သမာဓိ မဲ့ တယ္။ သမာဓိမဲ့ရင္ ပညာမဲ့တယ္။ ပညာမဲ့ရင္ ဆင္းရဲကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းနိဗၺာန္ခ်မ္းသာနဲ႕ ေဝးေရာ။
ဘာသာေရး ဆိုတာ သဒၶါ အေျခခံေပမဲ့ ပညာ နဲ႕ မွသာ အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္တာပါ။
ဘာသာေရးလုပ္တဲ့အခါ ပညာပါဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
ကိုယ့္ဆီက ဘာသာေရး လိုက္စားတယ္လို႔ နာမည္ခံ လုပ္ေနတာေတြက ဘုရားအလိုမက် တလြဲေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလွတယ္။
အပၸသဒၵကာမာ ဗုဒၶၶ က တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မွဳကိုလိုလားတယ္ဆိုတာ တိတၳိေတြေတာင္မွ သိၾကပါတယ္။
ေရၾကည္ခ်မ္းျမ (စကၤာပူ)
15.11.2018
