" ကောင်းကင်သွား တောလား "
(၁)
နံနက်ခင်းသည် လောကကိုသာမဟုတ်ပဲ လူကိုပါ လင်းစေ၏ ။ ဖတ်လက်စ ကျမ်းစာအုပ်များကို ပိတ်လိုက်သည် ။ အဝေးဆီမှ ခေါင်းလောင်းထိုးသံ သဲ့သဲ့ကြားရ၏ ။ ချိုမြသော နှုတ်ဆက်အားပေးသံများဟု ရဟန်းနားလည်သည် ။ ထိုသိုဖြင့် ခရီးကို စထွက်ခဲ့လေသည် ။
(၂)
တောင်ကြားလမ်းတစ်နေရာမှ ကြည်လင်သော ချောင်းကွေ့ချောင်းကောက်ကလေးတစ်စင်း စီးဆင်းနေသည် ။ တဝုန်းဝုန်းနှင့် ရေစီးသန်လှသောကြောင့် လှပသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေ၏ ။ စပယ်ပွင့်ဖြူများထံမှ ထစ်ချုန်းသံကြားရသလိုပင် ရဟန်းထင်မြင်မိလေသည် ။
(၃)
" ရဟန်းလေး ... ဒီချောင်းက ဘယ်ကိုသွားတာလဲ "
" ဒါ ... ချောင်းလား "
" ဟုတ်တယ်လေ ... ဒါချောင်းပေါ့ "
" ချောင်းဆိုရင်တော့ မြစ်ရှိရာ သွားမှာပေါ့ "
(၄)
မုဆိုးက ဒေါသမျက်နှာနှင့်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည် ။ ချောင်းကို အနံ့ခံပြီး မြစ်ကိုပစ်ခတ်ခြင်း မရှိသည့်အတွက်သာ ကျေးဇူးဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါတော့သည် ။ ပင်လယ်တွေ စီးဆင်းမြဲ စီးဆင်းကြပါစေ ။
(၅)
" တပည့်တော်ကို ကယ်ပါဦး "
အပြစ်သားက ရဟန်းကို ဦးချစဉ် အာဏာသားက ဝင်ပြော၏ ။
" သူက မခုတ်ရမယ့် သစ်ပင်တွေကို လျှောက်ခုတ်တယ် "
" ဆောင်းရာသီမို့ အနွေးဓာတ်လိုလို့ပါ ။ ထင်းအတွက် ခုတ်မိတာပါ အရှင်ဘုရား ... တပည့်တော်ကို ကယ်ပါ "
(၆)
" ပူအိုက်တဲ့ နွေရာသီမှာ ဒီသစ်ပင်တွေက အရိပ်ပေးမှာကိုရော မတွေးမိဘူးလား ၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိပြီး ဘာဖြစ်လို့ တစ်လုံးတည်းနဲ့ ကြည့်ရတာလဲ "
ရဟန်းက မျက်လွှာချ၍ ထိုသို့ပြောသောအခါ သူတို့အားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည် ။
(၇)
" မကယ်နိုင်တာကို ခွှင့်လွှတ်ပါ ၊ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ကို နားလည်ပါ ။ ဗုဒ္ဓဟာ ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်ဘူး ။ ဗုဒ္ဓဟာ လမ်းညွှန်သင်ကြားသူ ဆရာသာဖြစ်ပါတယ် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်မှရမယ် "
သူတို့ကို ဥပေက္ခာပြုပြီး ရဟန်းလည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်ခဲ့လေသည် ။
(၈)
တရုတ်ဒဿနပညာရှင် ဝိန်းရန်မင်း၏ ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကို ရဟန်းက ရေရွတ်လိုက်သည် ။ " ဣစ္ဆာသယ သိုလှောင်အိမ်ကြီးကို လွှင့်မပြစ်လိုက်ပါနဲ့ ပြီး ... အဝင်လမ်းမှာ လာရပ်နေရတဲ့ ခွက်ကိုင် သူဆင်းရဲတွေကိုလည်း အတုမယူပါနဲ့ ... "
(၉)
ခေတ္တအားဖြင့်တော့ အခြားသော လမ်းသွားလမ်းလားများလို ရဟန်းလည်း ငေးရပ်ကြည့်မိသည် ။ ( အံသြစရာတော့ မဟုတ်ပါ ) သူကြွယ်တစ်ဦးဖြစ်၏ ။ သူပိုင်ဆိုင်သော စပါးကျီကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာလာသမျှလူထံမှ ... ရသမျှ အကူအညီကို အော်ဟစ်တောင်းခံနေသည် ။ ပါးစပ်ကို ခွက်အဖြစ် တပ်ဆင်ထားသော သူဆင်းရဲကြီးပမာ ရှိနေလေသည် ။
(၁၀)
သူ့တွင် မျက်လုံးနှစ်လုံးရှိသည် ။ နှစ်ခုစလုံးနှင့် ကြည့်သည် ။ သို့သော် ... ဘာမှမမြင်သူ ဖြစ်သည် ။ ဥစ္စာဓန၏ ညှို့ငင်မှု ၊ ရုပ်ဝတ္ထုများ ၏ အိပ်မွေ့ချမှုကို ခံထားရသူဖြစ်သည် ။
" ရဟန်း ၊ ကျုပ်ကို အိပ်မက်ကောင်းတွေ ပေးပါ "
ကောင်းသောစိတ်နဲ့ အိပ်ရာဝင်ပါ ဒကာ ... ၊ အိပ်မက်တင်မဟုတ်ပဲ နံနက်ခင်းကပါ ကောင်းနေပါလိမ့်မယ် "
(၁၁)
စကားလက်ဆုံကျနေသော အဖိုးအိုနှင့် လူငယ်ကိုကြည့်ကာ မြို့စား ၊ ရွာစားနှင့် လယ်သမားတို့ ဝေဖန်သုံးသပ်ကြ၏ ။ " လူငယ်က ... အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေတယ် " ဟု မြို့စားက ပြောသည် ။
" အဖိုးအိုက အတိတ်ကို ဖြည့်စွက်ကြိုးစားနေတယ် "ဟု ရွာစားက ပြောသည် ။
(၁၂)
" မိုက်လိုက်တာ ... အမှန်တော့ လူဆိုတာ ပစ္စုပ္ပန်ပဲနေရမှာ " ဟု လယ်သမားက ပြောသည် ။ ရဟန်းက အေးချမ်းစွာ ပြုံးမိလေသည် ။ အမြင် ' နယ် ' ကျယ်ဝန်းမှုအရသာ ပြောရလျှင် လယ်သမားသည် နယ်စားကြီးပင်တည်း ။
(၁၃)
" မင်းဟာ ... ' ရေ ' ... ပဲ "
သစ်ပင်အောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ သမထထိုင်နေသော လူငယ်က ရဟန်း၏ စကားကြောင့် မော့ကြည့်သည် ။
" အရှင် ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ "
ရဟန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါလိုက်၏ ။
" အခုတော့ ... မင်း ... ' လှိုင်း ' ဖြစ်သွားပြီ ... "
(၁၄)
ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ ငိုသည်းသံများနှင့်အတူ ဓားပြိုင်ပွဲကြီး ပြီးသွားပြီ ။ ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့သော မြေစည်းဝိုင်းကိုသော်လည်းကောင်း ၊ စိုက်ကျန်ရစ်သော ဓားတစ်လက်ကိုသေည်လည်းကောင်း ရဟန်းကြည့်မိ၏ ။
(၁၅)
ဓားမှာသော်လည်းကောင်း ၊ မြေစည်းဝိုင်းမှာသော်လည်းကောင်း ဘာမှမရှိ ။ ဝမ်းသာမှုလည်း မရှိ ၊ ဆုံးရှုံးမှုလည်း မရှိ ၊ ဘာမှမရှိ ဘာမှမရှိ ၊ ဘာမှမရှိ ... ။
(၁၆)
တောလမ်းက ရှည်လျှားပြီး ကြမ်းတမ်းသည် ။ မြင်းစီးလာသူ တစ်ဦးက မေး၏ ။
" ငါ့ရှင်က ရဟန်းလား "
" မဟုတ်ဘူး ... ငါဟာ သူခိုးဖြစ်တယ် "
" ဘယ်လို သူခိုးလဲ "
" ဗုဒ္ဓရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အတုခိုးနေတဲ့ သူခိုးပေါ့ ... "
(၁၇)
တောင်တက်လမ်းသည် ကောင်းကင်ကို နွယ်ထားသော နဂါးငွေ့တန်းပမာ ... မြူခိုးတို့ဖြင့် ဝိုးဝါးမှိုင်းပြာနေသည် ။ စိုစွတ်သော ညနေရီမှုံတို့ကို သတိတရားဖြင့် ရဟန်းကြည့်မိ၏ ။ သိမ်ငယ်လှသော ကျောက်တောင်ကုန်းလေးကို တီးတိုးမေးလိုက်၏ ။
" တောင်ကုန်းကလေးရေ ... မင်းဆီမှာ ပန်းတွေလည်း မပွင့်ပါလား "
(၁၈)
တောင်ကုန်းကလေးက ခပ်အုပ်အုပ် ပြန်ဖြေ၏ ။
" အရှင်ဘုရားဟာ ... ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ လာပွင့်တဲ့ ပန်းပေါ့ "
ဟုတ်သည် ။ သူသည် ကျောက်တောင်ကုန်းမှာပွင့်သော ပန်းဖြစ်သည် ။ သူနှင့် သဘာဝတရားတို့ တစ်သားတည်းဖြစ်ကြပြီး သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းသည် ဓမ္မနှင့်အတူနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။ ရဟန်းက မျက်လွှာချပြီး ငြင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည် ။
" ရောက်လုပါပြီ "
#တာရာမင်းဝေ
ဆရာတာရာမင်းဝေ၏ မျဉ်းဖြောင့်၏ဧရိယာ စာအုပ် စာနှာ ၁၉ -၂၆ မှ တဆင့်ကူးယူ ရေးသား ပြန်လည် မျှဝေပါသည်
Creadit မောင်ချမ်း ( ခရမ်းပြာ )
